سحر کرشمه چشمت به خواب می دیدمزهی مراتب خوابی که به زبیداری است سحرم دولت بیدار به بالین آمدگفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد سحرم هاتف…
و از برای صید دل در گردنم زنجیر زلفچون کمند خسرو مالک رقاب انداختی و گر چنان که در آن حضرتت نباشد باربرای دیده بیاور غباری…